هر چند وقت یک بار، با خود میاندیشم «آیا میتوانم در کار معلمی دوام بیاورم؟!». طبیعی است که وقتی در کارمان از هم گسیختگی پیش میآید، احساس عصبانیت و نومیدی میکنیم؛ به هر حال، در اینگونه موارد، همه منتظرند تا چگونگی واکنش ما را ببینند. پیشنهادهای زیر ممکن است به شما کمک کند تا در مقابل موانع و از همپاشیدگی کلاس، باوقار رفتار کنید:
۱. بپذیرید که در حقیقت دیگران باعث مداخله در کار شما شدهاند.
هر چند منشأ از همپاشیدگی کلاس، غیرعمد بوده و این وضعیت باعث میشود که شما به سختی کلاس را اداره کنید؛ ولی سعی کنید به کارتان ادامه دهید؛ زیرا در این حالت، دانش آموزان، به احتمال زیاد، به از هم گسیختگی کلاس و روش شما بیشتر توجه خواهند کرد تا پیش از بروز آشفتگی.
۲. خط سیر مطالب را حفظ کنید.
آنچه را که لحظاتی قبل از بروز وقفه در کارتان، انجام میدادید، دقیقاً به ذهن بسپارید تا وقتی خواستید کار را ادامه دهید، به راحتی و بدون اینکه مجبور شوید بگویید «خوب، کجا بودیم؟» رشتهٔ مطلب را بهدست گیرید. همچنین، در نظر داشته باشید که آیا ارتباطی بین کارهایی که شما انجام میدهید و احتمال بروز از همپاشیدگی در کلاس به واسطه آنها وجود دارد؟
۳. با تکتک افراد، جدا گانه برخورد کنید.
وقتی یک دانش آموزِ به خصوص، وقفههای زیادی در کلاس ایجاد میکند و باعث از همپاشیدگی نظم کلاس میشود. سعی کنید بهجای اینکه در جمع با خشم خود باعث آزردگی وی شوید، بعداً، خصوصی، با او صحبت کنید. در حضور کل کلاس از عهدهٔ چنین امری بر آمدن، میتواند بسیار مفید باشد؛ ولی این کار باید به دقت انجام شود.
۴. برای واکنش در مقابل هر کس که باعث بههمخوردن کلاس میشود، چیزی آماده داشته باشید.
لیستی از سؤالات مرتبط با عناوین مطالبی که در آن روز قرار است در کلاس توضیح داده شود، تهیه کنید و در صورت لزوم، هرگاه دانش آموزی باعث ایجاد اختلال در کلاس شد، با طرح سؤال، آنها را مرکز توجه قرار دهید. این کار در برابر اختلالات موجود در کلاس بسیار مؤثر واقع میشود.
۵. به فاصلهٔ خود توجه کنید.
به کسی که باعث ایجاد وقفهٔ ناخوشایند در کلاس شده است نزدیک شوید. وقتی نزدیک و بالای سر دانش آموزان میایستید، نسبت به زمانی که از آنها دور هستید، شجاعت کمتری نشان میدهند.
۶. علل ایجاد این وقفهها را جستجو کنید.
هرگاه تعداد این وقفهها رو به افزایش گذاشت، این حالت نشان دهندهٔ این مطلب است که دانش آموزان از گوش دادن به درس خسته شده و نیاز به تنوع دارند. نگویید «درس را شروع کردهام و آن را به اتمام خواهم رساند.»
۷. قوانین رفتاری مختصر و شفاف را در کلاس درستان وضع کنید.
در صورت امکان، دانش آموزان را در توسعهٔ این قوانین شرکت دهید. هرچه بیشتر دانش آموزان را در وضع این قوانین سهیم کنید، احتمال بیشتری وجود دارد که آنها از این مقررات پیروی کنند.
۸. از رفتارهای خوب، بیدرنگ با واکنشی مثبت قدردانی و دانش آموز را تشویق کنید.
این کار را میتوانید با یک لبخند یا به کار بردن کلمات کوتاه محبتآمیز انجام دهید. همچنین، به دانش آموزان اطمینان بدهید که به محض مشاهدهٔ عملی شایسته از افرادی که اغلب اوقات در انجام رفتارهای بد مقصر هستند، سریعاً آنها را تشویق میکنید؛ در این صورت ممکن است آنها واقعاً به خاطر برخوردهای مثبت شما با رفتارشان، عکسالعملهای خوب نشان دهند.
۹. به نشانهها توجه کنید. انعطاف پذیر باشید.
به محض این که تشخیص دادید درسی به خوبی پیش نمیرود، سرعت آموزش یا محتوای آن را تغییر دهید. اگر روش تدریس خود را بر پایهٔ واکنشی که از دانش آموزان دریافت میٔکنید تغییر دهید، این امر، نقطهٔ قوت کار شما محسوب میشود، نه یک ضعف!
۱۰. فرصتی برای خود داری ایجاد کنید.
اگر شما یا هر یک از دانش آموزان عصبانی شدید، سعی کنید به خودتان یا او چند دقیقه فرصت دهید تا این عصبانیت فرو بنشیند. برای چند دقیقه، دانش آموز مورد نظر را به خارج از کلاس بفرستید. این امر، زمینه را آماده میکند تا به عنوان مثال به او بگویید: «متأسفم که چنین اتفاقی افتاد، چگونه میتوانیم مطمئن شویم که دیگر مسائلی از این قبیل اتفاق نمیافتد؟»
